Küçük Parçalara Ayırmak

Çalışma tekniklerine karşı özel bir ilgim bulunmaktadır. Araştırma görevliliğine bağladığımızdan bu yana birçok kitap ve makale ile insanların nasıl çalıştığı ve çalışma verimliliğini nasıl artırdıklarına dair çeşitli yazıları inceledim. Ancak kendimin en fazla uyguladığı teknik, doğrudan ilgili olmayan bir alandan geldi.

Yıllar önce Adama Smith’in Ulusların Zenginliği kitabını okurken basit bir örneğe denk gelmiştim. Kitapta insanların belirli alanlarda uzmanlaşarak verimliliği artıracaklarına dair iğne yapımı örnek verilmişti. Kısaca bir insan tek bir iğneyi tek başına yapmak yerine birisi teli keser, birisi ucunu yapar vb. şeklinde bir iş bölümü yaparlarsa, çok daha fazla iğne üreticilerini ifade ediyordu. Aslında bu örneğe göre iş birliğinin verimliliği artıracağı sonucu çıkmaktadır. Ancak ben bu örnekten çok farklı bir şekilde faydalandım. Faydalandığım yaklaşımın temel noktası; bir işi bütün halinde düşünmek veya çalışmak yerine, parçalara ayırarak küçük kısımlar halinde ilerlemek.

Yapılacak işin parçalara ayrılması aslında herkes tarafından uygulanan bir yaklaşım. Ama benim vurgulamak istediğim nokta düşünce tarzının da parçalara ayrılma şeklinde değiştirilmesi. Bu konuyu bir örnekle açıklayalım. Örneğin amacımız tezimizi bitirmek olsun. Eğer bu düzeyde bir amaç ile yola çıkarsak muhtemelen stres düzeyimiz kısa sürede yükselecektir. İlk yapmamız gereken konu tezi parçalara ayırmak; birinci bölüm, ikinci bölüm, üçüncü bölüm. O zaman amacımız tezi bitirmek yerine birinci bölümü bitirmek, ikinci bölümü bitirmek, üçüncü bölümü bitirmek şeklinde değişti. Bu yaklaşımın güzel tarafı en küçük parçalara ayırmaya devam etmek. Devam ediyorum; birinci bölümü bitirmek çok geniş bir amaç. O zaman birinci bölümü bitirmek için yapmamız gerekenler nedir onları tespit ediyorum. Mesela literatür taramak, veri toplamak ve yazmak olsun. Amacım tez yazmaktan literatür taramaya, veri toplamaya ve yazmaya şeklinde daha küçük parçalara ayrıldı. Burada da parçalama işine devam ediyorum. Literatür taramayı, veri toplamayı ve yazmayı gerçekleştirebilmek için yapmam gerekenleri sıralıyorum. Bu sefer amacım çok daha küçük parçalara ayrılmış oluyor. Bu yaklaşımı istediğim derinlikte ilerleterek yapılacak işleri mümkün olduğu kadar küçültüyorum. Böylelikle hem küçük parçaları yapmak daha kolay bir hale geliyor, hem büyük parçanın yarattığı stres azalıyor, hem de küçük parçaların tamamlanması haliyle elde edilen tatmin duygusu çalışmayı kolaylaştırıp, diğer bölümlere daha istekli yaklaşılmasını sağlıyor.

Yeniden daha somut bir örnek vermek istiyorum. Örneğin İngilizce yazdığım bir makalenin Türkçe’ye çevrilip tez içerisine yerleştirilmesi gibi bir işim var. Çeviri işi en azından benim için sıkıcı bir iş olduğundan gereksiz bir stres yaratıyor ve bir türlü işe başlayamıyorum. O zaman hemen küçük parçalara ayırma yaklaşımına başvuruyorum. Önce bölümleri farklı dosyalar halinde ayırıyorum. Ardından o dosya içerisinde paragrafları ayrı parçalara ayırıyorum. Ardından da cümleleri ayrı birer satır başı yapıyorum ve cümle cümle ilerliyorum. Parçalamadan yapmaya kalktığımda karşımda tek bir metin dosyası ve bütün bölümler oluyorken, parçalara ayırdığımda tek yapmam gereken bir cümleyi çevirmek ve işe devam etmek oluyor.

Burada anlattıklarım insanların zaten hali hazırda çalışma yaklaşımlarından bir fark içermiyor gibi görünebilir. Fakat ciddi fark bakış açısının küçük parçalara yönelmesi ile ve yapılacak işlerin netleştirilmesi ile ortaya çıkıyor.

İyi çalışmalar

Not; Küçük parçalara ayırmak neden insan üzerinde verimlilik açısından olumlu etki yaratır veya neden stresi azaltır sorusunun cevabını bilmiyorum. İşin nedenini araştırmak başka bir yazının konusu olabilir.

Bu yazı Araştırma Teknikleri kategorisine gönderilmiş. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir